DE TREK NAAR HET ZUIDEN

DE TREK NAAR HET NOORDEN: NASSAU-NEW YORK

2010-07-03T18:14:00.000-07:00

Met de A van Alex is het orkaanseizoen begonnen. De hitte en de vochtigheid op de Bahamas zijn ondraaglijk geworden. In de weersvoorspellingen is elke dag sprake van een mogelijk tropisch onweer. We moeten dringend naar het noorden. Maar waarheen? We dromen er al jaren van New York zelf binnen te varen. Dat wordt het dus! New York ligt 980 mijl verder. Het zal dag en nacht zeilen worden, dagen aan een stuk. We zullen om beurt moeten wachtlopen. Vier uur op, vier uur slapen. Gaan we dat uithouden? Misschien raken we oververmoeid. Zal ik gerust kunnen slapen? Wat als Johan iets overkomt? Ik mag er niet aan denken wakker te worden op een lege boot. En de boot, hoe zal hij zich gedragen op open oceaan? Zullen we wel een gemiddelde van 6 knopen halen?

Geen nood. Jos komt! Jos heeft al 2 keer de oceaan overgestoken. We zullen met drie wachtlopen. Jos zal ’s avonds beginnen van 8 tot 12. Daarna Johan van 12 tot 4 en dan ik tot 8u ’s ochtends. En dan weer Jos, want overdag zullen we hetzelfde schema volgen. Wie geen wacht heeft moet verplicht de knop omdraaien en zich ontspannen of rusten. Wie wel wacht heeft moet 100 procent fit zijn. Zo zal ieder van ons minstens 8 uur per dag kunnen slapen. Ideaal.

Een laatste blik op de Bahamas: Spanish Wells op het eiland Eleuthera.

We varen naar Nassau om Jos op te pikken. Hij ziet het helemaal zitten. Jos heeft zijn snorkel meegebracht en kan niet wachten om met Johan op zoek te gaan naar een Hawaian sling, een 1,5 meter lange speer en elastiek, om op vissen te jagen. We zetten koers naar Eleuthera, een eiland ten noorden van Nassau en gaan er enkele dagen op anker. De mannen gaan op jacht rond de koraalriffen en delen al eens een klap uit aan te stoutmoedige vissen. Ik bewaak het nest en zwem wat rond in de buurt en maak dat ik als de bliksem uit het water ben als er een grote vis op me afkomt. De jongens verrassen me ‘s avonds met hun trofeeën en verhalen over wondermooie vissen met verrukkelijke kleuren, over hun ontmoetingen met barracudas en over de lenigheid waarmee de meeste vissen de sling ontwijken. Ze genieten er duidelijk van, de speelvogels.

We steken over naar de zee van Abaco en meren nog eens af in Hope Town voor een laatste bevoorrading. Met boordevolle water- en dieseltank varen we door de Man O War inlet de oceaan op. Alle zeilen worden bijgezet, de wind komt uit de juiste richting maar is wat zwak. Het is snikheet. We vorderen te traag, ook de motor moet bijgezet worden. We varen diep de oceaan op in de hoop op meer wind en wat afkoeling. Het blijft echter slabakken. We maken een slingerbeweging terug landwaarts op zoek naar de Golfstroom voor een duwtje.

Beet!

Deze Barracuda gooien we terug omdat hij mogelijk ciguatera heeft, een ziekte bij roofvissen die op koraal leven en die dodelijke gevolgen kan hebben.

Links en rechts van de boot wordt een vislijn uitgeworpen. Het duurt niet lang voor we beet hebben. Het is een kanjer, enorm zwaar om binnen te halen. Als hij dichterbij komt beginnen we te twijfelen. Is het wel een vis? Dat fluorescerende geel en groen, en zo breed, en er lijkt een antenne op te staan. Misschien een speelgoedvliegtuigje? Bij het ophalen uit het water breekt de draad en weg is onze vangst. Johan was van wacht en Jos was gaan pitten. We beschrijven de gebeurtenis aan Jos. Voor hem is het onmiddellijk duidelijk: een Mahi Mahi die dwars was gaan liggen om meer weerstand te creëren - dat antennetje was een vin die omhoog stak - en Mahimannetjes hebben een reusachtige kop. We leren bij.

Het wachtlopen verloopt vlot, niemand geraakt oververmoeid. Trouwens, zeilen we niet voor ons plezier? En is de tijd van werken + lijden niet voorgoed voorbij? En…. laten we daarop drinken. Alweer een excuus om een fles te kraken.

De eerste dorade in een reeks van zeven (of acht?)

18 Juni wordt een hoogdag. Die dag krijgen we echt alles. Als de zon opkomt zie ik voor het eerst een vliegende vis. Hij vliegt rakelings over het water, het duurt minstens 10 tellen eer hij weer in het water duikt. We zien er nog meer. Als Jos de wacht aflost en het dek verkent vindt hij een vliegende vis op de voorpiek. Ongelooflijk mooi.

Het is mijn beurt om te gaan slapen en 4 uur later als ik wakker word hebben de mannen het blijkbaar zeer druk gehad. Er zitten vier dorades in de koelkast en er staat een schotel vol suchi reepjes klaar. Heerlijk! In olijfolie en limoen gemarineerd, wat rijst erbij en wat soja saus erop. En natuurlijk een fles witte wijn.

In de namiddag trekt de lucht dicht. We varen recht op een onweer af. De donkere wolken die uitregenen aan de horizon zijn indrukwekkend. Er is wat gebliksem en gedonder. De zee wordt woelig tot grote pret voor de dolfijnen. Met tientallen komen ze meezwemmen, duikelen en springen, soms in formaties van twee, rond de voorpiek van de boot. We gaan met zijn drieën kijken. Wat een spektakel! De dolfijnen lijken al even nieuwsgierig als wij, ze draaien zich op hun zij om omhoog te kijken naar ons. Ze zijn met velen, we krijgen ze niet geteld. Het zijn prachtige dieren. Wie ze ooit in hun element, de machtige oceaan heeft bezig gezien wil nooit meer naar een dolfijnenshow waar ze hun aangeleerde kunstjes opvoeren.

Tegen de avond is de zon er terug, door een groot gat in de wolken verlicht ze de zee.
‘s Nachts worden we omringd door een prachtige sterrenhemel en een heldere halve maan.

Electronica genoeg maar toch best oefenen in de traditionele navigatietechnieken!

Vier dagen later meren we af in Beaufort. Voor alle zekerheid nog eens diesel bijtanken, want we hebben bijna de hele tijd motor moeten bijzetten. Goed nieuws: we hebben bijna niets verbruikt, we hadden rustig kunnen doorvaren naar New York en zelfs verder.

Inklaren in de VS: de vlag van de Bahamas gaat naar beneden en een immigratie-officier komt aan boord.

Nog 4 dagen lang zijn we onderweg naar New York. Tijdens een van mijn wachten zie ik iets spartelen aan een van de vislijnen. Johan en Jos slapen, nu is het mijn beurt om ze te verrassen. Ik heb mijn les geleerd: ik zet de motor op standby en haal de vis voorzichtig binnen, als ik te veel weerwerk voel los ik de lijn een beetje. Hij komt dichter en dichter, alles gaat goed tot ik zie dat de lijn waar hij aanhangt over de andere lijn ligt. Mijn vis zal blijven haperen en dan ben ik hem kwijt. Die andere lijn moet weg. Maar daarvoor heb ik handen tekort. Ik moet hulp inroepen, helaas. Met zijn drieën halen we de vis binnen. Wat een gevaarte, het is weer een dorade. We halen er de meter bij: ruim 40 inch, een goeie meter.

Op 24 juni varen we New York binnen. Een dag eerder was de weersvoorspelling onrustwekkend: windstoten tot veertig knopen zouden ons opwachten als we de haven van New York binnenvaren. Later vernemen we dat die dag een tornado lelijk heeft huisgehouden in Connecticut, iets ten noorden van New York. Maar daar merken we zelf weinig van: een stevige wind dat wel, en we kunnen het niet laten om onder zeil de haven van New York binnen te varen. Onder de Verrazzano brug door zien we links van ons het vrijheidsstandbeeld, rechts doemt de skyline van Manhattan op. Een ervaring om nooit te vergeten. We gaan op zoek naar een ligplaats in een marina aan de overkant van de Hudson in Jersey City, met zicht op Manhattan.
Nassau-New York: we hebben het gehaald!

Na een weekend uitrusten en de verplichte toeristische uitstap naar Manhattan vertrekt Jos terug naar België. Wij besluiten te verhuizen naar de overkant van de Hudson en we leggen aan in 79th Street Boat Basin.

De enorme deining op de Hudsonrivier nemen we er van lieverlede bij, want nu liggen we op een paar blokken van Central Park en dicht bij de metro. Dit is New York: een unieke razende en knettergekke wereldstad maar tegelijk een dorp met buurtwinkels en cafés en keuvelende buren op straat. Hier blijven we nog een paar dagen en varen dan terug richting Battery Park en helemaal rond Manhattan, de East River op naar de Long Island Sound.

We zijn gewaarschuwd voor Hell Gate, de plek waar de Harlem River, de East River en de Sound samenkomen en waar stromingen staan tot vijf knopen. We komen ruim een uur te vroeg in Hell Gate aan, maar we hebben de stroom mee en met acht knopen schuiven van de East River naar de Long Island Sound,voorbij La Guardia en Throgs Neck tot City Island.

City Island

Vóór City Island gaan we voor anker en we vinden er zowaar zelfs een werf waar we over een kleine maand de boot kunnen achterlaten. City Island maakt deel uit van de Bronx en is dus grondgebied van New York. Het eiland - niet meer dan drie kilometer lang – is een dorp dat ooit het centrum was van gerenomeerde jachtwerven maar de opkomst van glasvezel productieboten niet overleefde. Nu is het hier zo stil en rustig dat niemand kan geloven dat je op minder dan een halfuur van Time Square bent. Dit wordt onze nieuwe uitvalsbasis om de kust van Connecticut en Rhode Island te verkennen.

Vuurwerk op City Island voor Onafhnkelijkheidsdag 4 juli

ANOTHER DAY IN PARADISE

2010-06-10T09:29:00.000-07:00

Hopetown op Elbow Cay, met de meest gefotografeerde vuurtoren van de Bahamas, is onze eerste bestemming. De stichters van het stadje waren de verliezers van de Amerikaanse Revolutie, Loyalisten genaamd omdat ze de kant van de Britse troon hadden gekozen, de verliezende kant in de onafhankelijkheidsoorlog. Het zag er niet zo best uit voor die loyalisten toen ze hier met hun slaven aankwamen. De Bahamas zijn meestal dor en droog en dus niet zo geschikt voor landbouw. Dat ze toch overleefden dankten de loyalisten en hun nageslacht aan de ondiepe wateren en de moeilijke navigatie tussen de eilanden. Ze maakten van het bergen van vastgelopen handelsschepen hun bron van inkomsten en reden van bestaan.

Nu is Hopetown een waarlijk idyllisch stadje en een geliefkoosde bestemming voor boten van alle slag. Het haventje - dat we alleen bij hoog water binnenkunnen - ligt dan ook voortdurend vol. We gaan aan een meerboei liggen en hoeven ons dus geen zorgen te maken over krabbend anker en windstoten. Linda, van een paar boten verder komt overgevaren in haar bijboot om ons te verwelkomen: Dit is haar geliefkoosde plek op de Bahamas zegt ze. Nice to talk to you en weg is ze. De cruising community is werkelijkheid: van cay tot cay, van ankerplaats tot ankerplaats komen we dezelfde boten en dezelfde bemanning tegen: de Fair Winds, de Akela, de Three Pennies Opera en vele andere: Amerikanen, Canadezen, Fransen. Bijna altijd gepensioneerd, levend op de boot, varend met een vage bestemming Zuid.

Het verplichte bezoek aan de vuurtoren wordt beloond met een fantastisch vergezicht over de haven en de Zee van Abacos – een reusachtig binnenmeer omsloten door de Abacoseilanden. Dit is de enige vuurtoren uit de late 19e eeuw die bewaard is gebleven en nog helemaal werkt met de middelen van toen: een petroleumlamp in een bad van kwik en een draaimechanisme met veer. De vuurtorenwachter moet nog altijd om de vier uur de veer aanspannen.

Een paar uur met een golfkarretje volstaan om het eiland in de lengte en de breedte te verkennen. Maar we besluiten hier een paar dagen te blijven en van de zon te genieten, te lezen en af en toe in het Coffee House wat te internetten en veel te lezen. Mien verdiept zich in het leven van de beeldhouwer Randolph Johnston – straks meer daarover – ik werk me door een turf van 800 bladzijden over de Amerikaanse burgeroorlog (Battle Cry of Freedom, James McPherson) daarna een recent historisch werk over ons eigen continent en de tijd die we zelf hebben meegemaakt: Postwar van Tony Judt, een ronduit schitterend boek over de Europese geschiedenis na de Tweede Wereldoorlog.

Van Hopetown varen we terug naar Marsh Harbour om te fourageren, daarna gaat het naar Little Harbour, een dorp van enkele huizen, gesticht door de beeldhouwer Randolph Johnston die hier in de jaren vijftig na een carriere als kunstenaar en professor in Massachusets zijn Paradise Island vond en er een tijd in een grot woonde en werkte. Zijn zoon Pete houdt er nu Pete’s Pub open en een half dozijn nakomelingen leven er van de inkomsten uit toerisme en de kunsthandel.

Volgende bestemming: de Berry-eilanden, een groep meestal onbewoonde Cays van Noord tot Zuid in centraal Bahamas. Eerst keren we terug naar de ankerplaats vóór Lynyard Cay bij Little Harbour om bij gunstig tij door de Little Harbuor passage van de Zee van Abacos naar de Northwest Providence Channel te varen. Van daar naar Hole in the Wall en een tiental mijl verder voor anker vóór Sandy Point, een kleine nederzetting op de Westkust van Grand Abaco Cay.

Hole in The Wall

Sandy Point. De mannen komen 's avonds terug van het werk op een nabijgelegen eiland waar
Disneyland een vakantiedorp heeft opgericht.

Noorse Cruiseschepen liggen voor anker bij Great Stirrup Cay waar ze ook een Club-Medachtig vakantiedorp hebben opgericht. De klanten kunnen er ook aan Parasailing en andere watersporten doen.

Eerste stop op de Berrys: Great Harbour Cay met de enige marina in de noordelijke Berrys die we vooral zullen onthouden van de miljoenen muggen en zandvliegjes. Vóór we er erg in hebben zitten we allebei van top tot teen onder de vreselijk jeukende steekjes. Te laat aan die paragraaf in The Yachtman’s Guide to the Bahamas gedacht: Mosquitoes and sand flies are at their worst when the wind dies and you’re tied to a wharf (…) carry a good supply of repellent.

Bullock Harbour is het aanvoerpunt van alles en nog wat voor de inwoners van de Berrys. Als de boot aankomt is het hele eiland op de been.

Het schooltje van Bullock Harbour

We varen – nadat we een good supply of repellent hebben ingeslagen - de Berrys af van Noord naar Zuid. Ankerplaatsjes zijn niet zo talrijk hier, meestal moeilijk te bereiken en niet erg comfortabel door de deining van de oceaan die vooral met Oostenwind erg hinderlijk kan worden. Maar voor anker is het koeler dan in de snikhete marina en de zonsondergangen zijn adembenemend.

Na een paar dagen van ankerplek naar ankerplek besluiten we de zuidelijke Berrys maar te laten voor wat ze zijn en koers te zetten naar Nassau, de hoofdstad van de Bahamas een dertigtal mijl verder zuidwaarts. Het wordt een prachtige zeildag met halve wind 15 tot 20 knopen. We halen ruim zes knopen met wat tegenstroom en we bereiken Nassau tegen de middag. Nassau is een drukke haven met veel verkeer van plezier- en professionele vaart. We glijden langs de reusachtige cruiseschepen die een speciaal voor hen gereserveerd dok hebben en die we hier eerder hebben gezien tijdens de tussenlanding op weg naar Green Turtle Cay, een maand geleden. We meren af in de Nassau Yacht Haven, een populaire pleisterplek voor cruisers, vissers en toeristenboten. De jonge Canadezen een paar ligplaatsen verder bouwen een feestje tot laat in de nacht: voorbij de stilte en de eenzaamheid van de Berrys!

Laatste halte: de Exumas, volgens de boeken het mooiste en meest exotische deel van de Bahamas. Op Allens Cay zijn de afstammelingen te zien van de preshistorische diersoorten: de iguana's - verre familieleden van de Dinosaurus.

Een groot deel van de Exumas is beschermd gebied en een nationaal park waar het verboden is te vissen of zelfs maar een schelp van het strand op te rapen. een paradijs voor de snorkelaar waar je als het ware in een aquarium van de zoo zwemt, ontmoetingen met haaien en sidderroggen inbegrepen.
Op Hawksbill Cay kun je de resten zien van een nederzetting van Loyalisten die hier van 1786 tot 1900 probeerden een bestaan op te bouwen.

De seizoenen veranderen. Dagelijkse onweders zijn nu het patroon. Binnenkort beginnen de tropische stormen en orkanen. Tijd om de paradijselijke Bahamas te verlaten en meer Noordelijke streken op te zoeken.

jd

TERUG NAAR DE BAHAMAS

2010-05-13T12:48:00.000-07:00

Eventually uit het water

Anderhalve maand in België, een aswolk en een tussenstop in Florida later zijn we weer op de Bahamas. Een hele expeditie: Brussel-New York, New York – Fort Lauderdale, Fort Lauderdale – Nassau, Nassau – Treasure Cay, Treasure Cay – Green Turtle Cay, waar we begin maart de boot op het droge hebben gezet.

Vliegen is niet bepaald een pretje: sedert het incident met de Christmas Bomber zijn de eindeloze controles nog verscherpt. Het begint in Brussel: vragen over de bagage, bestemming, bedoeling van de reis etc. De passagier als verdachte. Als we de veiligheidsagente vragen waarom het niet in het Nederlands of Frans kan – in dit landje zijn we taalgevoelig – antwoordt ze korzelig en met een wegwerpgebaar dat ze “die talen niet kent.” Schril contrast met de taalhoffelijkheid in New York. (Al woedt nu in de VS weer het debat over de kwestie om van het Engels de officiële taal te maken). Goed, na twee keer controle van de handbagage, schoenen uit en schoenen aan mag je het vliegtuig op waar je negen uur lang in een onmogelijke positie probeert de kramp uit de benen te houden en slapend-wakend de tijd doorbrengt.

Het is valavond als we in Fort Lauderdale aankomen, maar de biologische klok wijst drie uur ’s nachts. Jetlag is de prijs van de reis. Maar Florida verwelkomt ons met tropische geuren en een zacht briesje na de storm die eerder die dag door het land is geraasd.
We hebben een paar dagen in Fort Lauderdale gepland om wat spullen te kopen voor de boot. Hier is het boater’s paradise: met marinewinkels – nieuw en tweedehands - waar de zeiler zich als de kid in the candy store waant. Het gevolg is het aanzwellende gewicht van de bagage.

Air Bahamas knijpt een oogje dicht voor het overgewicht als we de volgende dag inchecken voor Nassau. Dan volgt de gebruikelijke security check, maar hier met Caraïbische nonchalance: geen schoenen uit en geen fouillering van de handbagage.

Wyndham Hotel Nassau

Omdat de vlucht van Nassau naar Marsh Harbour en Green Turtle Cay pas de volgende dag is blijft er tijd over om de hoofdstad van de Bahamas verkennen. De plaatselijke minibus (1 dollar25) die voor ons hotel stopt gaat de verkeerde richting uit, weg van het centrum, maar daardoor krijgen we een groot stuk van het eiland New Providence te zien: huizen in de typische pastelkleuren, overwegend zwarte bevolking, Caraïbische sfeer. Mensen stappen op en af - hand opsteken volstaat om een halte te vragen.

In het centrum van Nassau liggen de enorme cruiseschepen afgemeerd die de horden Amerikaanse toeristen naar hier brengen. De dokken zijn omheind met traliehekken en worden aan elke ingang door politie en militairen bewaakt. Aan de kade verkopen plaatselijke vissers hun vangst. Even verder maakt de band van de politie zich op voor een publiek concert: een buitengewoon populair ensemble dat zelfs op het ééndollarbiljet staat afgebeeld.

Als we de volgende ochtend in alle vroegte inchecken voor de vlucht naar Marsh Harbour en Treasure Cay (op de Abacos, de meest Noordelijke eilandengroep) is het nog halfdonker en al druk op de nationale luchthaven. Van een tv-scherm dat betere dagen gekend heeft dreunt de overstuurde stem van een zwarte predikant die blijkbaar voor ons bidt. In de rij wachtenden vóór ons: “ Super Model of the Bahamas” – zo staat het op het gouden lint dat ze met gepaste trots om de tengere schouder draagt. De hakken zijn mijlenhoog, het handtasje in de linkerhand piepklein. De gigantische zak Dunkin Donuts in haar rechterhand gaat tegen de vlakte als ze over haar hakken struikelt. De vrouw die haar vergezelt – duidelijk haar moeder - raapt het ontbijt op.

De vlucht naar Marsh Harbour en van daar verder naar Treasure Cay neemt nauwelijks een half uur in beslag. De ferry ligt al klaar. Hij heeft net een groep schoolmeisjes aan land gebracht die kwetteren en kirren zoals het schoolmeisjes past. Het uniform, met veel rood, verraadt de Britse koloniale traditie. Na een kwartiertje varen bereiken we onze eindbestemming: Abacos Yacht Service op Green Turtle Cay waar we anderhalve maand geleden Eventually hebben achtergelaten. Nu is het opnieuw beginnen: alles een plek geven en voorraad inslaan voor de boot de volgende dag weer te water wordt gelaten.

Het is een fikse wandeling naar het dorp New Plymouth, maar zoals het hier meestal gaat krijg je na een paar minuten al een lift. De chauffeur van de pickup stopt en roept zonder vragen te stellen:”Spring er maar op!” Het wordt een korte maar wilde rit in de laadbak waar we af en toe moeten duiken om laaghangende palmtakken en elektriciteitskabels te ontwijken. In Sid’s Grocery doen we de eerste hoogstnodige boodschappen, straks vullen we de voorraden aan in Marsh Harbour, het commerciële centrum van de Abacos.
We zijn klaar voor de volgende etappe in ons nomadenbestaan.

FLORIDA - BAHAMAS

2010-03-09T14:39:00.000-08:00

Nettles Island Marina op een boogscheut van de oceaan

Waar waren we ook weer gebleven? Het logboek zegt: 12 december afgemeerd in Nettles Island, 20 Mijl ten Zuiden van Fort Pierce in Centraal Florida. Daarna een goede maand in België en terug op 17 januari. Boot in orde gebracht, opnieuw een lange boodschappenlijst en daarna wachten op gunstig weer om de Golfstroom over te steken. De Golfstroom is als een machtige rivier in de oceaan die van Zuid naar Noord loopt en die hevig tekeer gaat als de wind tegen de stroom in zit. Daarom is er praktisch niet aan te beginnen om de Golfstroom over te steken bij wind met een Noordelijke component. En zelfs in de Sunshine State zijn de gevolgen van de winter – en sneeuwstormen in het Noorden van de VS merkbaar in de vorm van koude fronten met hevige Noordwesten winden.

Omdat de gunstige weather window maar uitblijft besluiten we nog een stuk zuidelijker over de Waterweg te varen en dus vertrekken we de eerste week van februari naar West Palm Beach en daarna buitengaats naar Fort Lauderdale. Ook hier de ene stormdepressie na de andere – dus liggen we nog een tiental dagen stil in Hollywood Florida, daarna verder Zuid naar Miami en een rustige ankerplaats in Key Biscayne net voor de ingang van Harbor No Name.

Calle Ocho (De Achtste Straat) Little Havana

Miami, de meest Latijnse stad van Noord-Amerika is een krankzinnige metropool. Hier hoor je meer Spaans dan Engels. Als ik de metro neem waan ik me in Mexico stad of Havana en dat niet alleen in de beroemde wijk van Calle Ocho, de Achtste Straat, beter bekend als Little Havana. Dit is het bolwerk van de Cubaanse anti-Castro hardliners. De oudere generatie heeft de droom om Cuba gewapender hand te “bevrijden” nooit opgegeven. Restaurant en banketbakkerij Versailles is de plek waar menig moordcomplot tegen Fidel is gesmeed en waar de nostalgie naar het pre-revolutionaire verleden van de muren druipt. Maar de jongeren die hier zijn opgegroeid voelen zich evenzeer Amerikaan als Cubaan en hebben de ideologie geruild voor een meer pragmatische aanpak. Zij dromen van business met Cuba en hopen dat Obama hen daarbij zal helpen.

Naast de oceaanreuzen zijn we een nietig schuitje. De Deense rederij MAERSK vaart sinds kort op een aantal lijnen met lagere snelheid: om milieuredenen en om brandstof te sparen.

In het weekend wordt onze rustige ankerplek in Key Biscayne een soort snelweg op het water: honderden bootjes en boten, motor en zeil, in alle kleuren en formaten scheuren voorbij en zorgen voor een niet aflatende deining. We blijven piekeren over het weerbericht: De Golfstoom oversteken? Doen of niet doen? De komende dagen komt alleen maandag de wind niet uit een Noordelijke richting: Oost Zuid-Oost tot tot 20-25 knopen met zware bewolking en regen, de voorbodes van een nieuw koud front. Niet echt ideaal maar we besluiten het erop te wagen en gaan zondagavond klaar liggen ten Zuiden van Fisher Island, een halve mijl van de Government Cut, het kanaal naar de open zee. We kiezen West End op Grand Bahama als bestemming: 82 mijl naar het Noord-Oosten, dus gedeeltelijk met de Golfstroom mee. We berekenen dat deze koers ons minder tijd zal kosten dan veel dichterbij gelegen bestemmingen als de Bimini-eilanden die een Oostelijke koers vereisen, dwars op de stroom.

Laatste boodschappen voor we de Golfstroom oversteken

Maandagochtend halfvijf lichten we het anker en we zijn eindelijk op weg naar de Bahamas. Het is blijkbaar het moment dat de grote Cruiseschepen hebben uitgekozen om een na een de haven binnen te varen en we lijken een nietig schuitje naast de Oceaanreuzen die ons rakelings voorbij glijden.
Nog elf mijl naar de Golfstroom. Als het water blauwer wordt en de temperatuur stijgt weten we dat we stroom hebben bereikt. De golven worden hoger, het patroon onvoorspelbaar. We moeten voorzeil reven en nog is het roer moeilijk te houden. Maar we gaan goed vooruit – momenten van elf knopen over het water - en de deining is nog net te harden. Soms lijkt het de Noordzee wel maar hier komen de golven vóór, links en achter met af en toe een freak wave die je ei zo na tegen de vlakte doet gaan. Om twee uur zien we het eiland Grand Bahama voor ons opduiken en even later de watertoren van West End. Anderhalf uur later liggen we afgemeerd in Old Bahama Marina. De gele quarantainevlag gaat omhoog: die mogen we pas strijken als de douane en immigratieformaliteiten zijn vervuld. Na een uurtje papierwerk en 300 dollar wappert de vlag van de Bahamas hoog in de verstaging. Onze trek naar het Zuiden heeft zijn bestemming bereikt.

De courtesy flag van de Bahamas mag op nadat we hebben ingeklaard

DE BAHAMAS
Een archipel die zich over 700 zeemijl uitstrekt, met 700 eilanden waarvan slechts 22 bewoond en ontelbare “Cays” (uitgesproken als het Engelse “key”) en rotsen. Van de 330000 inwoners woont twee derden in de hoofdstad Nassau. Volgens de boekjes is het hier eindeloos zomer, de stranden zijn van een hoog ansichkaartgehalte met schitterend wit zand en zeewater in alle kleuren van helder over turkoos tot donkerblauw. Columbus kwam hier in 1492 aan land, zijn eerste landing in de “Nieuwe Wereld,” al is er onder de historici discussie over de exacte plaats van die landing. Na een generatie of zo waren de oorspronkelijke bewoners, de Lucayans, uitgestorven door slavenarbeid in dienst van de Europeanen en de ziektes die de Spanjaarden met zich meebrachten. Ze werden vervangen door zwarte slaven – de voorouders van 85% van de huidige bewoners.

De eilanden waren tot de onafhankelijkheid in 1973 een Britse kolonie en leefden eeuwenlang van piraterij en het bergen van de vele scheepswrakken. Een uiterst rendabale business gezien de talloze schepen die in de verraderlijke wateren van de Bahamas tegen de grond liepen. Nu heeft dat alles plaats gemaakt voor toerisme, vooral uit de VS. Veel van de schaarse nederzettingen zijn gesticht door de zogenaamde Loyalisten: blanke planters die tijdens de Amerikaanse Revolutie de verkeerde kant kozen, die van de Britse kroon, en die na de nederlaag met hun slaven naar de Bahamas kwamen in de hoop hier hun plantages opnieuw tot bloei te brengen en de luxueuze levensstijl die ze gewend waren voort te zetten. Ijdele hoop in de meeste gevallen, zoals blijkt uit de ruïnes, overblijfselen van plantages, die hier en daar nog te zien zouden zijn.

West End is een dorp van een paar honderd inwoners op Grand Bahama, een half uur lopen van Old Bahama, een complex met hotel en marina. Het contrast tussen beide kan niet groter zijn. Van een luxueus vakantieoord waar we naast de Amerikaanse megajachten liggen afgemeerd komen we zonder overgang in de Derde Wereld. Wie niet in de toeristische sector werkt probeert zich een mager bestaan bijeen te vissen. De werkloosheid is hoog – hangjongeren zijn er het duidelijke teken van. De economische crisis heeft de eilanden bovendien zwaar getroffen – je merkt het aan de discountprijzen en de “specials” die hier en daar in de toeristische sector worden aangeboden.

West End Resort en Marina naast de verpauperde Settlemnent

Koude fronten van over het Amerikaanse continent houden ons opnieuw een paar dagen vast in West End maar aan het einde van de week draait de wind weer heel even naar het Zuiden. We maken er gebruik van om koers te zetten naar Mangrove Cay en van daar naar Great Sale Cay. Mangrove Cay ligt aan het einde van een kronkelige pas met ondieptes van een paar voet. We gaan er over met half tij en dank zij de elektronische kaart vinden we veilig onze weg door de pas. Het lijkt de waterweg wel, maar hier geen rode en groene bakens. Behalve op de plotter zijn we aangewezen op eyeball navigation: de diepte inschatten naargelang van de kleur van het water. Als we in Great Sale Cay voor anker liggen is de weersverwachting alweer onheilspellend met een nieuw koud front op komst.
Hier moet je volgens de gids met de bijboot roeien en de rijkdom aan waterflora en fauna bewonderen, maar dat kunnen we ons niet veroorloven: we moeten de volgende dag een marina bereiken in afwachting van de zoveelste storm.

Als het grootzeil blokkeert zit er niets anders op dan de mast in.

Green Turtle Cay bereiken we na een lange dag varen in een behoorlijk ruwe zee. We komen net op tijd om met hoog water de ondiepe pas naar de marina binnen te varen en we liggen pas goed vast als de storm in alle hevigheid losbarst: hevige regenbuien en windstoten tot 60 kilometer per uur. Maar na een paar uur is de wind uitgeraasd en de nacht blijft rustig. Pas de volgende dag merken we hoe prachtig dit eiland is met naar het schijnt de fraaiste stranden van de Bahamas. Het dorp – New Plymouth met 430 inwoners - is een van de oudste der Bahamas. Gesticht door loyalisten en decennia lang een centrum van sponsenvangst, een industrie die met het uitsterven van de natuurspons door een mysterieuze ziekte in de jaren dertig in één klap is verdwenen. Nog een weetje: New Plymouth is de geboorteplaats van de vooroorlogse Britse premier Neville Chamberlain.

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;input id="gwProxy" type="hidden" /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;input id="jsProxy" onclick="jsCall();" type="hidden" /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;div id="refHTML"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;input id="gwProxy" type="hidden" /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;input id="jsProxy" onclick="jsCall();" type="hidden" /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;div id="refHTML"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

FLORIDA, THE SUNSHINE STATE

2009-12-15T15:51:00.000-08:00

Een warme kerst
Naarmate we verder zuidwaarts trekken stijgt de temperatuur: tot 25-26 graden, met tussendoor ook af en toe een fikse donderbui. De natuur verandert mee. Overal zien we nu hoge palmbomen, Australische pijnbomen en mangroves.

De luchten vormen een schouwspel apart. Soms smetteloos blauw, dan weer angstaanjagend grauw en dreigend. Soms overladen met reusachtige plukken watten die bij zonsonondergang roze-rood kleuren en in alle schakeringen van violet. De nachten zijn ook warmer. Dolfijnen worden vaste begeleiders en we varen door de biotoop van de met uitsterven bedreigde manatees (zeekoeien). Op een ochtend krijgen we bezoek van zo een beest. Indrukwekkend!.

Op het water verandert er ook heel wat. Het is wennen: kerstsfeer in subtropische hitte. Een kerstkrans met rode linten op de zijflank van je boot of kerstlichtjes op de reling is heel gewoon. Maar we kunnen onze ogen niet geloven als er een motorboot met volledig uitgeruste kerststal op de voorpiek voorbijkomt. Als we vol ongeloof nastaren zien we nog een engelenfiguur met gebogen hoofd en gevouwen handen op en neer zwiepen.

Op een avond, bij het afmeren, worden we door de overbuur vergast op het hele repertoire kerstliederen dat Amerika rijk is: van Holy, Jolly Christmas tot Jingle Bell Rock. Helaas, we worden niet in de juiste stemming gebracht.

Van een beetje kitsch is nog geen Amerikaan gestorven.

Saint Augustine

In Saint Augustine in het Noorden van Florida maken we meteen kennis met het Spaanse karakter van deze zuidelijke staat. Saint Augustine is de oudste stad in Noord Amerika maar de architectuur en de natuur doen je in Zuid-Amerika wanen. Dit is de plek waar de Spanjaard Ponce de Leon Florida heeft "ontdekt," maar die bijna onmiddellijk daarna op de Britten moest worden verdedigd. Het resultaat van die rivaliteit is het indrukwekkende fort Castillo de San Marcos dat tot in de 19e eeuw dienst deed als militair bolwerk.

Moorse stijl in St Augustine

Castillo San Marcos

Wat zuidelijker nog een ander bolwerk dat Saint Augustine tegen vreemde indringers moest beschermen: fort Matanzas aan de gelijknamige rivier. In 1565 slachtten de Spanjaarden hier 300 Franse Hugenoten af. Die aanbaden dezelfde god als de katholieke Spanjaarden maar op de verkeerde manier. ""Matanza" is Spaans voor "slachtpartij."

Fort Matanzas

Vanaf Saint Augustine varen we pal zuid, een eindeloze bijna kaarsrechte lijn: aan stuurboord het vasteland, aan bakboord een smalle strook die ons van de oceaan scheidt.

Op 10 december varen we voorbij Cape Canaveral. We zien het lanceerplatform op de kuststrook. Het regent pijpenstelen en het waait hard. Beslist geen weer om een racket te lanceren.Wie hier een boot heeft kan racketlanceringen vanop de eerste rij meemaken: de Indian River opvaren en voor anker gaan.

Ook nu blijft het voortdurend goed uitkijken. Het kanaal van de waterweg in de 120-mijl lange Indian River is volgens de kaart uitgediept tot 12 voet (4 m) - op veel plaatsen is het nauwelijks de helft. We zijn opgelucht als we 's avonds weer ergens kunnen aanleggen zonder te zijn vastgelopen.

Jones Fruit Dock op de Indian River. Wie hier aanlegt en voor een symbolisch bedrag overnacht moet ook een praatje slaan met de oude Richard Jones (90) die sinds hij enkele jaren geleden met pensioen ging geen fruit meer verkoopt.

Tussenstop in Daytona Beach

Pelikanen beheersen het luchtruim

Architectuur en natuur worden zuiders

Mangrove en palmbomen. De oevers van de Indian River zijn grotendeels beschermd natuurgebied.

ZATERDAG 12 DECEMBER

Een maand en twaalf dagen zijn we onderweg. We zijn in Fort Pierce in Centraal Florida en besluiten er voorlopig het blok op te leggen. In Nettles Island Marina kunnen we de boot (bijna) betaalbaar achterlaten tot we half januari uit België terug zijn.

Aan alle volgers en lezers van deze blog: Een prettige kerst en gezond van oud naar nieuw!

Deep South

2009-12-05T08:40:00.000-08:00

27-28 november Savannah

Volgens het Cockpit Cruising Handbook is Savannah de mooiste stad in het Zuiden. Wij vinden ze vooral Amerikaanser: Walgreens, CVS, Mac Donald's en Bank of America zijn opvallend aanwezig in het straatbeeld. Maar het is aangenaam wandelen in de brede straten en lanen onder een dak van live oaks gedrapeerd met Spaans mos.

Spaans Mos

Eventually in de Thunderbolt Marina in Savannah

Tot in de 19e eeuw was Savannah hét centrum van de slavenhandel. Van hieruit werden slaven die uit Afrika waren aangevoerd over heel het continent en het Britse imperium verspreid. Nog in de jaren zestig van vorige eeuw was dit de stad in het zuiden waar de Segregatie (rassenscheiding) het strictst werd toegepast, maar het was ook de eerste stad waar de burgerrechtenbeweging successen boekte. Midden jaren zestig kon Martin Luther King verklaren dat Savannah de meest gedesegregeerde stad was in het zuiden van de VS.

Gedenkteken voor de slachtoffers van de slavernij.

Johnnie Brown is de flamboyante reisgids die ons meeneemt op een Black History Tour. Hij is te jong om het zelf allemaal te hebben meegemaakt maar hij vertelt over de sit-ins en de boycotts alsof hij er zelf bij was geweest. In het museum van de burgerrechten wordt de boycott van Levy’s, het grootste warenhuis in de stad, aanschouwelijk voorgesteld. De boycott duurde weken – tot de eigenaars toegaven en ook zwarten een kop koffie in de cafetaria konden drinken of op een barkruk plaats mochten nemen: een eerste bres in de vesting van de segregatie. Het succes wordt toegeschreven aan de stricte geweldloosheid en de perfecte organisatie door de plaatselijke zwarte leiding. Savannah kende daardoor nooit de bloedige onlusten en geweldplegingen die andere steden in die tijd letterlijk in vuur en vlam zetten.

De voormalige slavenmarkt in Savannah is nu eigendom van de First African Baptist Church. De kerk wil er naar verluidt een hotel van maken!

Toen ik in januari van dit jaar, een paar dagen vóór de inauguratie van Barack Obama in Savannah was waren de verwachtingen onder de zwarte bevolking bijzonder hoog. (Klik hier voor de reportage). Nu de eerste zwarte president meer en meer in de voetsporen van George W Bush treedt (zie het Salon van Sisyphus hiernaast en de eveneens pertinente analyse van Paul Craig Roberts in Counterpunch) moet de ontgoocheling groot zijn, al zal Obama ook in de toekomst op zijn zwarte achterban kunnen rekenen.

Het verhaal van Savannah toont aan dat grote veranderingen in Amerika er niet komen via de stembus maar door de druk van onderuit. De democraat Kennedy was bang de steun van zijn racistische partijgenoten in het zuiden te verliezen en ging de wetgeving voor burgerrechten pas steunen onder druk van de straatacties van Martin Luther King en van het geweld in de zwarte ghetto's. De republikein Nixon maakte pas een einde aan de Vietnamoorlog toen de vredesbeweging (die hij misprees) een kritische massa had bereikt.

3 december

Fort George River onze eerste ankerplaats in Florida

We hebben de laatste staatsgrens overgestoken, Mijl 715 - we zijn in Noord- Florida. Nog een driehonderd mijl te gaan.

Het laatste traject door Zuid-Georgia was tot dusver het lastigste, met voortdurend ondieptes links en rechts – constant uitkijken, plotter en dieptemeter in de gaten houden, verrekijker en papieren kaart bij de hand. De kaart is nu een web van kronkelende rivieren die in elkaar of in een brede baai uitmonden. Voor het eerst krijgen we ook te maken met sterke dwarsstromingen die de boot plotseling een andere richting uitsturen.

Het web van rivieren in het zuiden van Georgia

De weg is bezaaid met rode en groene boeien en bakens: rood rechts, groen links, maar soms ook omgekeerd. Ze zijn onze wegwijzers op de weg naar het zuiden, maar de dagen zijn kort en de lage zon, 's morgens en 's avonds, maken het vaak moeilijk. Groene bakens zijn vierkant, dus vlak bovenaan en zijn oneven genummerd. Rode zijn driehoekig met een punt bovenaan en dragen een even getal. Maar in tegenlicht kan je de kleur of het getal niet zien, alles lijkt zwart. En als een baken dicht bij een oever met begroeing staat, zie je het helemaal niet, tenzij je al redelijk dichtbij bent. Om het diepe kanaal te vinden moet je vaak in alignement varen: twee merktekens op het land of op het water in rechte lijn houden met de boot.

Vogels helpen niet altijd bij de navigatie.

Het aantal rivieren en kreken waar we langs zijn getrokken is niet meer bij te houden: Savannah River, Skidaway River, Vernon River, Ogeechee River, Red Bird Creek, Mud River, Cumberland Sound, One Mile Cut, Buttermilk Sound, Hell Gate. Die laatste heeft zijn naam niet gestolen. Onderweg zien we een paar wrakken van boten die de bocht hebben gemist of wat slordig hebben genavigeerd. Wat verder is een zeilboot bij laag tij blijkbaar te dicht bij een rode baken terecht gekomen: hij zit vast en moet wellicht enkele uren wachten tot het tij hem bevrijdt. We moeten in allerijl het voorzeil wegnemen en vol gas achteruit slaan om niet op onze voorganger te botsen die plotseling halt heeft gehouden in het nauwe vaarwater.

Navigatiefoutje

Het wordt nu merkbaar warmer (buiten eten wordt de regel) en het landschap verandert. Nog steeds grasomzoomde rivieren en kanalen, maar nu is de horizon dichterbij. Er zijn weer tekenen van menselijke bewoning met hier en daar een partij bomen. Ook terug: de luxueuze huizen aan de waterkant, allemaal met een privésteiger, de meesten met een motorboot, soms een zeiljacht. Ook de fauna verandert: voor het eerst zien we de witte reiger die op droogliggende zandbanken op prooi zit te wachten.

Voor anker in de Redbird Creek

Op de middag willen we wel eens afslaan naar een kreekje om rustig te koken en te lunchen. Als we het anker neerlaten in de Redbird Creek weten het meteen: hier blijven we voor de rest van de dag. Hier heerst absolute rust en stilte. Niets te horen niemand te zien, alleen het rustige wieken van de pelikanen. De vlakte van moerasgrassen reikt tot aan de horizon. Het water heeft een tropische groene kleur. De lucht is helderblauw, geen wolkje te zien. Om 4 uur staat de zon al laag in het westen, de maan staat even hoog in het oosten. Ze begroeten elkaar. Om 5 uur gaat de zon onder. De maan neemt de wacht over.

Ook wij leven op het ritme van het daglicht. Met zonsondergang onder de wol, om 5 uur weer op, bij het eerste daglicht vertrekken. Met fluwelen handschoen heeft de natuur ons tot onderwerping gedwongen, maar we verzetten ons niet.

Red at night sailor's delight zegt de weerspreuk maar de volgende dag worden we wakker in potdichte mist.

Water, water, every where (Nor any drop to drink)

2009-11-29T15:33:00.000-08:00

Amerika van het water af gezien. Het lijkt wel of dit land uit oeverloze watervlaktes bestaat met hier en daar een bewoond eiland tussendoor. We varen eindeloze mijlen tussen bomen dan weer tussen rotsen maar meestal tussen moerassen en rietvelden. We zijn intussen in South Carolina waar de verlaten rijstvelden getuigen van een ver verleden toen rijst samen met Indigo en katoen de rijkdom van het Zuiden uitmaakte.

Soms is de waterweg een wijdse vlakte, soms niet meer dan een paar bootlengtes breed. De Rock Pile Section even voorbij Beaufort is zo smal dat twee schepen er met moeite kunnen passeren. Voor je de vier mijl lange engte opgaat moet je je via kanaal 16 op VHF ervan vergewissen dat er geen verkeer van de andere kant komt.

De Rock Pile Section

De kreken, rivieren en baaien hebben poëtische, exotische namen: Wacamaw River, Winyah Bay, Wadmalaw Sound, Piankatank River, Choptank River, Chesapeake Bay: archeologische overblijfselen van talen en volkeren die het contact met de Europese kolonisator niet hebben overleefd. Welke mensen hier leefden vóór de komst van de blanke man, hoe ze leefden, welke talen ze spraken - we weten er bitter weinig over.

Varen over de Macawaw River is een hallucinante ervaring. Hier loopt de Waterway mijlenlang door een dicht woud. Uren zie je niets dan bomen. Als de wind stilvalt en het water de bomen weerspiegelt glijden we over een spiegel met bomen voor, achter, links, rechts en onder ons.Het lijkt een andere planeet. Zo moeten de eerste Europeanen het continent hebben gezien toen ze hier honderden jaren geleden voor het eerst doordrongen.

De Bruine Pelikaan is een vertrouwd beeld op dit deel van de waterweg

Van zeilen komt niet veel in huis. Sinds de Chesapeake Bay hebben we de dieselmotor niet meer afgezet. Hooguit kunnen we af en toe de genoa bijzetten: dat levert één a anderhalve knoop (zeemijl per uur) winst op en dat is vaak nodig. Hier in de laagvlakte van South Carolina hebben we sterke stromingen - meestal tegen - soms tot drie knopen. De tijverschillen gaan van 1m (in South Carolina) tot bijna 3 m in Georgia. Het meanderen in de rivieren maakt het zeilen bovendien erg lastig omdat je voortdurend alle aandacht nodig hebt om de ondieptes te vermijden. Die staan overigens niet altijd op de kaart. In de Pilot bulkt het van de vermeldingen: shoaling reported.

Aan het ankertouw is de stroming zichtbaar

Charleston 22-25 november

Een jaar geleden waren we hier voor de presidentscampagne toen de stad overhoop stond door het bezoek van Bill Clinton. We keken toen uit over een zonnige baai met een wereldhaven. Nu varen we diezelfde baai binnen onder een striemende regen en met harde wind. Aan stuurboord de USS Yorktown - aan bakboord Charleston Maritime Center, de marina waar we een ligplaats hebben gereserveerd.

Charleston is zonder meer de mooiste stad in het Zuiden van de VS - met voorbehoud want we moeten Savannah nog zien. Charleston ademt geschiedenis - niet altijd zo een prettige geschiedenis. South Carolina was de eerste staat die zich van de Unie afscheidde en daardoor het startsein gaf voor de burgeroorlog.

John Calhoun, een vurige verdediger van de slavernij en een notoire racist heeft nog altijd zijn standbeeld in het centrum van Charleston. (Kun je je voorstellen: een monument voor een militante antisemiet?). Hij staat niet toevallig met zijn rug symbolisch naar het Noorden gekeerd. Hoewel Calhoun elf jaar vóór de burgeroorlog is gestorven wordt hij met zijn vlammende retoriek voor de slavernij moreel mee verantwoordelijk geacht voor de Secessie (de afscheiding van de Zuidelijke Staten) die tot het bloedige conflict heeft geleid.

John Calhoun voorvechter van slavernij

We all like sausage but we don't want to see how it's made. Zo verwoordt de buschauffeur en tourgids die ons een rondleiding door de stad bezorgt de dubbelzinnige houding van Charleston en het Zuiden tot de beschamende geschiedenis van de slavernij. Ook al in de 19e eeuw deden de verdedigers van de peculiar institution hun uiterste best om de gruwelijkste aspecten van de mensenhandel aan het oog te onttrekken. Zo mochten er geen slaven worden verhandeld op de openbare markt. Dat moest discreet gebeuren in een afgesloten ruimte waar geen pottenkijkers werden geduld. Over personages als Calhoun en leiders van de Secessie wordt nog altijd met ontzag gesproken: Calhoun kwam openlijk voor zijn ideeën uit - wat ook de gevolgen waren, zegt onze tourgids bewonderend.

De voormalige slavenmarkt in Charleston

De patriciërswoningen die vandaag prachtig zijn gerestaureerd (en sinds de vastgoedcrisis in veel gevallen voor miljoenen dollars te koop staan) waren in de negentiende eeuw vaak het tweede verblijf van planters die in de stad verkoeling zochten, ver van de plantage waar zwarte slaven onbetaald het zware werk deden. In de zomer kan de temperatuur hier oplopen tot veertig graden of meer, maar de huizen zijn zo georienteerd dat ze maximaal van de koelte door de zeebries kunnen genieten. De voordeur geeft toegang - niet tot het huis zelf maar tot de veranda waar het leven zich grotendeels afspeelde.

Ook de brandweerkazerne in Charleston is een beschermd monument. Omdat de doorgangen niet mochten worden verbreed moest de brandweer speciaal smallere auto's laten bouwen.

Dave en Marge Clarke, onze buren op de steiger. Dave heeft zijn schoener Winfield Lash in zijn achtertuin gebouwd. Na 18 jaar was hij af.

Dag en nacht komen gigantische autoschepen in de haven van Charleston aanleggen. Ze brengen in Duitsland gebouwde BMW personenwagens aan land en vertrekken met BMW SUV's die in South Carolina worden gemaakt. Van carbon footprint gesproken!

2009-11-29T14:44:00.001-08:00

Beaufort

2009-11-23T18:20:00.000-08:00

Beaufort, North Carolina maandag 16 dinsdag 17 november
We steken de Neuse River over en via Adams Creek en een land cut van 5,5 mijl komen we aan in Beaufort, een belangrijk maritiem centrum aan de Oostkust. Dit is het uitgangspunt voor de rechtstreekse route naar de Caraïben: 150 mijl oostwaarts om de Golfstroom over te steken en dan proberen de Noord-Oost passaten op te pikken tot de Maagdeneilanden of de Bahamas. We hebben even overwogen die route te volgen maar beslissen toch op de ICW te blijven . Die voert ons nog door South Carolina, Georgia en Florida en dat lijkt ons té aantrekkelijk om over te slaan. Neen, we blijven hier, de Caraïben komen later wel aan de beurt. We werpen een anker en maken de bijboot klaar voor morgen: roeispanen erin, buitenboordmotor erop.De zon gaat onder met een rode gloed. Dat belooft.

dinsdag 17 november

Beaufort

Beaufort, de op twee na oudste stad van North Carolina is niet groter dan Front Street, met restaurants en souvenirshops langs het water, en enkele parallel-en zijstraten. Overal nu houten landhuizen met schommelstoelen in de veranda. Hier zien we ook de eerste palmettos en de stijlvolle silhouetten van de live oak trees.

In de vroege achttiende eeuw was Beaufort een berucht piratennest en van die reputatie leeft het stadje nog altijd: overal piratenvlaggen, piratenmuseum, geleide piratentours met als kers op de taart bezoek aan het huis van de beruchtste piraat uit die tijd: Edward Thatch, beter bekend als de legendarische Blackbeard. Hij dankt zijn faam wellicht voor een deel aan zijn angstaanjagende verschijning: gitzwarte baard van hoog op de wangen tot diep op de borst, in talloze vlechtjes geweven. Wenkbrauwen als borstels boven zijn donkere ogen. Rokende stokjes op de brede randen van zijn hoed, voor extra dramatisch effect tijdens zijn plundertochten. Intimidatie was zijn sterkste wapen.

Edward Thatch beter bekend als Blackbeard

Het was verrassend te vernemen dat Blackbeard nooit gebrek had aan medewerkers. De bemanning van veroverde koopvaardijschepen kwam maar al te graag bij hem in dienst. Bij hem hadden ze een beter bestaan en uitzicht op een leven in weelde. Het volstond een contract te tekenen met leefregels aan boord. Zeer redelijk op het eerste gezicht. Beurtrollen voor klussen en verantwoordelijkheden, regels over de eerlijke verdeling van de buit. Voor iedereen een behoorlijk rantsoen rum dat mocht aangesproken worden naar believen maar moest afgestaan worden aan gewonden. Ruzie aan boord kon ook niet, die moest uitgevochten worden aan de wal, met het zwaard of met pistool. Het contract kon altijd beëindigd worden als de waarde van de veroverde buit een bepaald minimum had bereikt.Wie zich niet aan de regels hield werd onverbiddellijk aan land gezet. Met een stukje neus of oor af, maar nooit zo maar op een verlaten strand. Altijd in een havenstad die kansen bood voor een andere job.

Onder een stralende hemel varen we naar de oever, een strandje waar we de bijboot op het droge leggen. Als Johan, met trolley en lege gasfles, op zoek gaat naar een winkel waar ze propaan kunnen bijvullen roept een man die aan het klussen is in zijn voortuin hem toe. Je bent van een boot en je bent op zoek naar propaan. Het is verder dan je denkt, man! Je hebt een auto nodig. Hier zijn de sleutels, neem je tijd - je kunt ook naar de supermarkt in dezelfde buurt. Ook dat is Amerika! Helemaal.

Shrimps vers van de boot

Het terugkeren naar de boot verloopt niet simpel. Eerst broekspijpen oprollen en de bijboot in het water leggen. Dan roeien tot het voldoende diep is voor de buitenboordmotor. Maar een stevige bries en opkomend tij zetten ons, keer op keer, weer af op het strand, hoe hard we ook roeien. En telkens gevaarlijk dichter bij een brug met kolkende stroming. Er zit niets anders op. Ik spring in het water en trek de boot zo diep tot Johan de buitenboordmotor kan starten. Ik hou er een natte broek aan over, maar we zijn vertrokken.

woensdag 18 november

Myrtle Beach, een populaire badplaats aan de Atlantische kust

We trekken verder zuidwaards. De route loopt nu ongeveer parallel met de kust. Links van ons moerassen, zandbanken, duinen. En helemaal in de verte de kuststrook, ofwel verlaten ofwel volgebouwd met vakantieflats. Rechts van ons de kleurenpracht van de oever van het vasteland. Van geel tot oranje, van diepbruin tot hevig rood, als een reusachtig herfstboeket.

Afgezoomd met een rietkraag en altijd weer de groene silhouetten van de live oak trees. Soms naderen we de Atlantische oceaan tot op enkele honderden meters: ondiepe lagunes, kreken en zandbanken geven aan hoe moeilijk navigeerbaar dit gebied is. Het is duidelijk waarom piraten in vroegere eeuwen hier een toevlucht zochten: zonder elektronica was grondige lokale kennis onontbeerlijk. Toch is het Blackbeard slecht bekomen: zijn eigen Queen Anne's Revenge is op de zandbanken vóór de kust van Beaufort vergaan.

Op mijl 235 van de ICW komt een wachttoren van Camp Lejeune in zicht. De Waterway loopt over een afstand van vier mijl door de Artillery Range van deze reusachtige basis van de Marines.Er hangt een vlag te wapperen, vuurrood en gigantisch, bijna zo groot als de toren zelf. Dat betekent doorgangsverbod, er zijn schietoefeningen bezig. We werpen een anker. Tijdens het geduldige wachten wiegt de boot ons in slaap tot een paar marines in een bootje ons komen aanmanen om verder te varen.

Eén van de talloze bruggen

En we meanderen verder tot de ondergaande zon ons verplicht de nacht door te brengen in een baai op militair domein. Het is al druk op de ankerplaats als enkele meters achter ons nog een boot zijn anker uitgooit. Too close for comfort maar we zijn te moe om hem dat duidelijk te maken en te verzoeken wat verderop te gaan liggen. Daar krijgen we spijt van als in het holst van de nacht een zwaar onweer uitbarst. De pilot had gelijk: dit is geen te beste ankergrond. Ons anker krabt en we merken dat we tot gevaarlijk dicht bij onze achterbuur zijn genaderd. Er zit niets anders op dan het anker te lichten en zelf enkele tientallen meters verderop opnieuw te ankeren. Een paar uur later zijn we weer op weg, bestemming Charleston, South Carolina.

Mien

Ida's Gram

2009-11-17T16:21:00.000-08:00

zaterdag 14 - zondag 15 november

Het leek een eeuwigheid die vier dagen in Alligator River Marina. De orkaan Ida was gedegradeerd tot Tropische Storm toen ze North Carolina en Virginia bereikte, maar dat belette ze niet daar een ware ravage aan te richten. Twee zeilers moesten van hun boot worden geplukt en er viel tenminste één dode: een bejaarde man die in zijn tuin door een vallende boom werd geveld. Meer dan 150000 gezinnen en bedrijven zaten op een bepaald moment zonder stroom. In het meest ontwikkelde land ter wereld zorgt elke storm voor reuasachtige stroompannes. Het elektriciteitsnet is zoals veel infrastructuur in de VS ergens in de jaren vijftig blijven steken, een gevolg van de extreem doorgedreven vrije-marktfilosofie en het taboe op overheidsingrijpen.

Ook wij moeten het een dag zonder stroom doen. Gelukkig draait de Superwind-generator op volle toeren zodat we alle systemen aan boord aan de praat konden houden. Maar luguber was het wel die gierende wind, donkere hemel en onophoudelijke regen in een uithoek van North Carolina waar al die dagen nauwelijks een mens te bespeuren viel. Geen internet of telefoon: van de wereld afgesneden.

De Alligator River doet zijn lugubere reputatie eer aan.

Toen het weerbericht eindelijk windsnelheden van minder dan 35 mijl per uur (7 tot 8 Beaufort) aankondigde gingen de meertouwen los en de dieselmotoren aan. Een kleine bootkaravaan repte zich naar de brug die ook al vier dagen wegens de storm gesloten was gebleven en nu voor het eerst weer openging. Het bleef winderig maar aan de mildere temperatuur voelen we dat we al een stuk zuidelijker zitten. Dat merk je overigens ook aan de architectuur en het zwaardere Zuiderse accent dat de verstaanbaarheid er niet op vooruit helpt.

Veranda en schommelstoel: We zijn in het Zuiden van de VS

Ingang van het Alligator River-Pungo River kanaal

Van de Alligator River gaat het via een kanaal naar de Pungo River en de Pamlico Sound - alweer een brede, ondiepe zeearm met een goed bebakend kanaal tussen rode en groene boeien of dagkenmerken. Henry Plummer en zijn zoon (en de kat) hadden het in 1912 lang niet zo makkelijk. Behalve hier en daar een vinger op een paal die de richting aangaf moesten ze het zonder hulpmiddelen stellen. Niet te verbazen dat ze voortdurend vast kwamen te zitten en telkens opnieuw ballast moesten verplaatsen of overboord gooien om Mascot weer vlot te krijgen.

Maar ondanks al onze moderne navigatie-apparatuur blijft het ook nu uitkijken geblazen. Na de storm ligt het Alligator-Pungo River kanaal vol met navigational hazards in de vorm van dode takken, boomstronken en rotzooi.

In Oriental komen we weer in de bewoonde wereld. Het is het eerste stadje dat we aandoen sinds Norfolk. Hoewel stad is wat groots voor dit uit de kluiten gewassen dorp dat zijn naam dankt aan een schipbreuk in de 19e eeuw. Wie noemt nu een stad naar een schip dat vergaan is? Amerikanen een eeuw geleden in het Zuiden.

Oriental is nog altijd een centrum van garnaalvissers - reuzegarnalen wel te verstaan, die weinig uitstaans hebben met onze grijze Noordzeegarnaal. Ook dit is een industrie waar de klad in zit, maar we zien toch verschillende goed onderhouden en redelijk recente garnaalboten .

Oriental

Voor het supermarktje moeten we zoals gewoonlijk in deze kleine Amerikaanse steden een stuk buiten het centrum. Sommige straten staan nog altijd blank na de storm, maar je merkt dat ze hier op dat soort toestanden voorbereid zijn. Veel huizen staan op palen of zijn op een heuvel gebouwd.

Oriental Main Street

Rijk en arm

De redactielokalen van The Pamlico News. Geen stadje zo klein of het heeft zijn plaatselijke krant.

Intussen is de zon weer doorgebroken en de temperatuur stijgt tot een lekkere twintig graden. Nog maar een goeie week geleden moesten we onze winterspullen en zeilpakken bovenhalen. Maar we zijn er nog niet: Florida is nog 8oo mijlen ver.

Een Mijlpaal! De afstanden op de Waterway worden uitgedrukt in landmijlen (1,6 km)

The Ditch

2009-11-11T13:47:00.000-08:00

donderdag 5 november

Met het eerste daglicht vertrekken we uit de ankerplaats in Jackson Creek op de Piankatank River en zetten we koers naar Norfolk, het eindpunt van de ons vertrouwde en geliefde Chesapeake Bay. Algauw krijgen we gezelschap als een hele groep driehoekige vinnen aan het wateroppervlak tevoorschijn komt. Ze komen richting boot. Haaien misschien? Maar dan beginnen ze sprongetjes te maken en zien we dat we gevolgd worden door een groep dolfijnen. Ze komen langs gezwommen en springen op, nieuwsgierig naar de boot . Wat een spektakel! Maar ze laten zich niet fotograferen – zo plotseling als ze gekomen zijn verdwijnen ze weer.

Op onze tocht naar het Zuiden zijn we niet alleen

Het is avond als we afmeren in Little Creek nabij Norfolk. Het is een beetje een gedwongen stop want het onvermijdelijke op een zeilboot is gebeurd: we hebben problemen. De douchekraan blijft stevig lekken en we hebben een stroompanne.

Onze buren aan de steiger, Bill en Linda zijn zo vriendelijk en behulpzaam dat het bijna genant wordt. Moeten we naar de supermarkt? Bill rijdt er ons wel even naartoe. De Hardware store? Geen probleem – Bill staat al klaar met de autosleutels. Zelf zijn ze druk in de weer met het oppoetsen van hun motorboot. Hij wordt verkocht want ze gaan met pensioen en ze zijn heel verbaasd als ze horen dat wij, net omdat we met pensioen zijn, een boot gekocht hebben.

Ook hier in de East Beach Marina zijn de gevolgen van de crisis zichtbaar. Woody komt uit Massachusetts. Daar verloor hij zijn baan bij DHL, verkocht huis en inboedel en woont nu op zijn krappe motorjacht. Maar intussen heeft hij hier weer een job gevonden bij UPS, een ander pakjespostbedrijf.

Are you from Belgium? Voor me staat Steven die algauw overschakelt op een onvervalst Vlaams accent. Steven is een 35 jarige Vlaming die hier ook op zijn boot woont. Op een goede dag besloten dat hij genoeg had van België en uitzendbaantjes en naar Amerika vertrokken. Kocht er zich een boot en houdt zich met klussen in het leven. Spreekt vier talen, heeft twee rechterhanden en voelt zich als een vis in het water in de cyberworld. Het slag dat overal wel terecht komt. Hij werkt nu als keukeninstallateur maar vertrekt over een paar weken naar Sint Maarten en hoopt daar duikinstructeur te worden. En alsof het nog bewezen moest worden: de wereld is klein. Niet alleen is Steven uit onze woonplaats Hofstade afkomstig, hij heeft ook samen met onze oudste school gelopen in Atheneum Pitzemburg in Mechelen.

Maar nu de herstellingswerken. Johan demonteert een paneel van de douchewand en bestudeert het buizenwerk. Hij zal de douchekraan zelf repareren, beslist hij. Tot 2 maal toe moet hij voor onderdelen naar de hardware store. Bill en Linda zijn vertrokken en dus wordt het een stevige wandeling van telkens om en bij de vijf kilometer.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om de boot een grondige schoonmaakbeurt te geven. Met wegwerpdoekjes, want de watertoevoer is afgesloten. Ik breng wat orde in de kasten want het is me daar een boeltje. De dagenlange noorderwind heeft de boot voortdurend doen rollen en de inhoud van de kastjes rolde mee.. Ik herschik ook de mondvoorraaad, en pas de inventaris aan. De bergruimtes onder en achter de bakboortzitbank lijken een kleine kruidenierszaak. Want aan boord eten we zoals thuis: geen vooraf bereide maaltijden en geen sauzen uit een pakje.

Er komt een vakman langs voor de elekticiteit. Volgens hem is er een hoofdschakelaar stuk. Na het weekend zal hij terugkomen met de nodige onderdelen. Nog zo lang wachten? Johan diept de handleiding van de boot op, onderwerpt de technische plannen aan een grondige studie, haalt er zijn gereedschapskoffer bij. En… vraag me niet hoe maar na een poos we hebben weer stroom. Wat een luxe. We kunnen weer douchen en zitten niet meer in het donker. We zijn klaar voor het uitgestrekte havengebied van Norfolk.

Norfolk is de grootste marinebasis van de VS, en de thuishaven van legendarische oorlogsbodems als de USS Wisconsin, nu een museum. Hier komen verschillende scheepvaartroutes samen . Dat levert een onoverzichtelijk bos van rode en groene dagkenmerken op. Johan volgt de navigatie met de radarplotter, ik volg met de zeekaarten. Alles klopt. We vinden onze weg. Het weer is schitterend, 24 graden.We varen een hele reeks marineschepen voorbij en moeten rakelings langs een indrukwekkend vliegdekschip. Al bij al een geluk dat het zondag is, een kalme dag.

Mile Zero met Battleship Wisconsin op de achtergrond

Na Mile Zero zijn we definitief op de Intracoastal Waterway ook bekend als The Ditch: een 1095 mijl (1765 km) lange aaneenschakeling van rivieren, kanalen en zeearmen die van Noord tot Zuid parallel lopen met de Atlantische kust. Soms mijlenbreed, soms niet meer dan een onooglijk riviertje. The Ditch heeft een kwalijke reputatie die wellicht meer te maken heeft met beruchte en beangstigende plaatsnamen als Cape Fear River, Dismal Swamp Canal en Alligator River dan met echte gevaren. Delen ervan zijn natuurlijk, andere door mensenhand aangelegd en pas de laatste decennia is de ICW de karavaanroute geworden voor de snowbirds op hun trek naar het Zuiden. Toen Henry Plummer met zoon en kat in 1912 als één van de eersten de waterweg van Massachusetts naar Florida opvoer kwamen verbaasde oeverbewoners aan boord, nieuwsgierig naar een pleziervaartuig - want dat hadden ze op de waterweg nog nooit gezien.

Maar het lastige gedeelte is nog niet voorbij. Nu komen de vaste bruggen. We zoeken de hoogte op en weten zeker dat we er met onze mast van 58 voet onderdoor kunnen. Toch blijft het altijd je hart vasthouden . Door optisch bedrog zou je telkens weer zweren dat de mast tegen de brug klettert. Ik wil al lang niet meer naar boven kijken als we bruggen doen.

Na nog enkele ophaalbruggen opent het weidse landschap zich en keert de rust terug. We genieten weer van de sierlijke choreografie van talloze vluchten trekvogels, samen met ons op weg naar het Zuiden.

Net vóór het donker zijn we door de eerste sluis (en enige in de volgende 200 mijl) en kunnen we afmeren aan de Atlantic Basin Marina. We zeggen elkaar dat we het goed gedaan hebben en drinken er een glas wijn op.

maandag 9 november

Na een dag gespannen slalommen tussen rode en groene dagkenmerken liggen we in Midway Marina op de Indian River in Coinjock NC. De waterweg is hier af en toe zo breed als het oog reikt maar het uitgediepte kanaal is niet meer dan een paar bootlengtes breed. Dus de hele tijd intens navigeren en uitkijken om uit de ondieptes (1 tot 3 voet) links en rechts te blijven. Om halftwee vanmiddag de State Line overgestoken van Virginia naar North Carolina - weer een staat zuidelijker. We hebben ruim 200 mijl afgelegd van de 1200 tussen vertrek in Deale en aankomst in Key West, Florida.

De schipper van de Kiowa was even verstrooid. Don't make a picture, it's embarassing enough like that zei hij, maar toen was het al te laat.

dinsdag 10 november

Many scary stories are told about Albemarle Sound, and, depending on the weather, the sound can be one of the worst sections of the Waterway zo schrijft de pilot. We zijn dus gewaarschuwd als we de eerste echte zeearm van de Waterway, de Albemarle Sound in North Carolina oversteken. Maar de weersgoden zijn ons gunstig gezind: de zee is zo glad als een spiegel en na nog een halve dag van groen naar groen en van rood naar rood zijn we op de Alligator River en we besluiten een veilige ligplaats op te zoeken.

Er is zware storm voorspeld, met windsnelheden tot tachtig kilometer per uur: de uitloper van de dodelijke orkaan Ida. We binden ons stevig vast aan de zes palen in een slip in de Alligator River Marina. We inspecteren het dek nog eens grondig, doen het luik dicht en maken ons klaar voor de nacht. De storm steekt op rond middernacht. De wind giert, de boot danst. 's Morgens bij het wakker worden is er vrijwel niets te zien door een dikke mist. Het regent. De wind gaat met hevige uithalen te keer. Het weerbericht zegt dat we waarschijnlijk tot en met zaterdag vastzitten. Geen nood. We zijn hier veilig. We halen onze boeken meteo erbij, maken het gezellig warm in de boot en zullen de komende dagen aan de studie van hoge en lage drukgebieden wijden.

Mien

Van Patuxent (Solomons) tot Piankatank River

2009-11-02T15:52:00.001-08:00

Chesapeake Bay

Het log leest 50.8 mijl en we liggen voor anker in Reedville op de Wicomico River. Niet slecht voor een druilerige dag die begon met problemen: ankertouw vast in de lier, met geen middel los te krijgen. Loodzwaar anker dan maar met spierkracht naar boven - uitgeput aan de dagtocht begonnen, maar een uur later alweer vergeten, want alle aandacht nodig voor de navigatie in onbekende wateren.

Aan Point No Point (sic!) varen we de mijlenbrede monding van de Potomac voorbij en steken enkele uren later de state line over. Bye Bye Maryland, we zijn in Virginia, één staat zuidelijker.

Smith Point Lighthouse

Voorbij Smith Point met de typische Chesapeake vuurtoren komen we bijna in de oesternetten terecht die plotseling opduiken en op geen enkele kaart staan. Het is een overblijfsel van wat ooit een bloeiende industrie was maar nu op sterven na dood. De oesters zijn nagenoeg uit de baai verdwenen en met de beroemde Maryland crab is het al niet veel beter gesteld. De baai is grondig vervuild en ondanks jarenlange pogingen om het tij te keren gaat het met de gezondheid van de Chesapeake achteruit.

Henry Plummer zeilde in 1912 met zijn tienerzoon en Scotty de kat in Mascot. een 24-voet zeilbootje van Massachusets tot Florida. Zijn grappige verslag The Boy, Me and The Cat is verplichte lectuur voor l wie de ICW ((Intracoastal Waterway) opvaart. Maar de tijden zijn veranderd: Mascot had een kolenkacheltje aan boord en om in hun levensonderhoud te voorzien schoten de Plummers eenden en watervolgels uit de lucht en ze plukten oesters bij de vleet. De oesterbedden strekten zich in die tijd mijlenver uit en Harry junior deed zijn beklag over de eentonigheid van het menu: oesters voor ontbijt lunch en avondeten!

Reedville

De geur van visfabrieken walmt over de boot als we Reedville binnenvaren. Je ruikt het: dit is één van de weinige plaatsen waar de visnijverheid heeft standgehouden. Maar ook hier overal ruines en wrakken van industriële visserschepen.

Dinsdag 3 nov Tangier Island

We steken de baai weer over voor een ommetje naar Tangier Island: 600 inwoners en eens zoveel katten. Tangier was generaties lang zo geïsoleerd dat er zich een eigen dialect ontwikkelde. Nu staat het eiland open voor toeristen, er is een landingsstrip en natuurlijk ook internet.

Parks' Marina is de enige plek waar je veilig kunt aanmeren schrijft Skipper Bob in zijn jaarlijkse gids voor de ICW. Milton Parks, de tachtigjarige eigenaar van de zaak komt aangesloft om de lijnen aan te nemen en nodigt ons meteen uit voor een toer door het eiland. Maar we moeten een uur of zo wachten op laag water: het is springtij en de straten staan blank. Verschillende huizen staan een meter of dieper in het water. De laatste jaren gebeurt het meer en meer dat het tij laaggelegen delen van het eiland onder water zet vertelt Milton, die een half leven als waterman achter de rug heeft.

We trekken onze laarzen aan en gaan toch maar alleen op stap, maar dat is buiten Milton gerekend die er vanuit schijnt te gaan dat je Tangier alleen maar fatsoenlijk kunt leren kennen met de golfkar: het vervoermiddel bij utstek van het eiland. Vóór elk huis staat er minstens één geparkeerd en de verkeersdrukte in de smalle straatjes moet in niets onderdoen voor de grote stad.

Voor de Amerikanen heeft Tangier een bijzondere historische betekenis. In de Brits-Amerikaanse oorlog van 1812 gebruikten de Britten het eiland als uitvalsbasis voor moordende raids op de Chesapeake Bay. Eén daarvan - de beschieting van Ford Henry in Baltimore inspireerde de dichter van het Star Spangled Banner. Als de Amerikanen uit volle borst hun nationale hymne zingen beseffen de meesten waarschijnlijk niet dat Oh Star spangled Banner... getoonzet is op de noten van een tamelijk scabreus Engels drinkemanslied.

De watermen van Tangier varen uit

Na Tangier gaat het weer naar de Westelijke oever, naar de Piankatank River, eén van de vele rivieren die de Chesapeake een honderden kilometers lange kustlijn bezorgen. Voor anker in Jackson Creek, daarna: laatste etape op de Baai, naar Norfolk en Mile Zero van de ICW.

Dag Eén: van Deale tot Solomons

2009-11-01T17:49:00.000-08:00

zondag 1 november 2009

De kop is eraf. Met gietende regen zijn we vertrokken uit onze vaste stek, Shipwright Harbor Marina in Deale, Maryland. De voorbereidingen leken eindeloos, net als de boodschappenlijst die 5 overvolle winkelwagentjes opleverde of zeg maar wagens want zoals alles hier zijn ook die enkele maten groter dan bij ons. Het kasticket van Giant was precies een meter lang en dat van de Walmart een halve meter.

In de Safeway moesten we op de parking ook nog langs affiches: Get your flu shot today at Safeway for a sniffle free season. Onvoorstelbaar: je griepspuit laten zetten in een warenhuis. Ik informeerde naar de prijs. De dame antwoordde: Voor mij is het gratis want ik heb medicare, anders zou het 30 dollar kosten. Een arts komt er ook niet aan te pas want spuitjes geven moeten verpleegkundigen hier doen.

Vanochtend dan de sleutels van de auto aan de nieuwe eigenaar overhandigd en wegwezen. De boot, onze Island Packet 42 Eventually, is er klaar voor: een laagje vernis (van het tweede is het niet meer gekomen), nieuwe radar en kaartplotter, wind-en zonne-energie.

De lucht zag letterlijk zwart van de zwermen trekvogels die verzamelen voor de wintertrek. Tijd voor ons ook om de tocht naar het Zuiden aan te vatten en te overwinteren in Florida en de Bahamas. Het plan is de Intracoastal Waterway te volgen, zo een 1200 mijl binnenwateren, rivieren, kanalen en baaien, van de Chesapeake Bay tot Florida. Of wellicht vanuit Beaufort, South Carolina, de oceaan insteken en koers zetten naarde Bahamas.

Tijd dus om afscheid te nemen: van de marina die bijna vier jaar lang onze vertrouwde thuishaven was en de laatste maanden zo goed als onze vaste verblijfplaats

Shipwright Harbor is naar Amerikaanse begrippen een bescheiden marina met een familiaal sfeertje, niet bepaald de jachtclub van de blauwe blazers. Afscheid nemen ook van de buren.Van Larry die met hond en kat op de Confidence woont, een oude schuit die hij met de moed der wanhoop probeert op te kalefateren - een meerjarenplan zoals hij zelf zegt. Van overbuurman John, die meer dan een jaar elke dag aan zijn bootje heeft gewerkt. Hij zou ook naar het Zuiden vertrekken, misschien, of misschien volgend jaar, of na de winter. Eeuwige twijfelaar die John, maar dan was hij ineens weg, het zeegat uit. Als het een beetje meevalt komen we hem onderweg misschien tegen. Wie weet ook Peter, veramerikaniseerde Brit en voormalig kapitein op de koopvaardij die een paar boten verder woont en aan chronisch geldgebrek lijdt. Nu heeft hij een betalend bemanningslid gevonden en dus gaat het binnenkort ook zuidwaarts.

s/v Confidence met daarnaast onze lege ligplaat

De eerste etape van onze tocht, een bescheiden 43 mijl van Deale tot Solomons, ging - ondanks de regen - verbazend vlot. Met een stevige noorderwind en uitgeboomde genoa haalden we makkelijk 7 knopen (zeemijl per uur) en we kwamen twee uur vroeger dan gepland in Solomons aan. De weg was bekend want in Solomons zijn we een paar keer geweest: één keer per auto en één keer met onze vorige boot, Bay Lady. Solomons was ooit een bloeiend centrum van watermen - de oester- en krabbenvissers van de baai. Nu is het zoals veel van die kustplaatsjes aan de Chesapeake Bay een toeristische trekpleister en een populaire bootbestemming.

Morgen gaan we verder zuidwaarts - tot aan de Great Wicomico River, een stuk van de Chesapeake Bay waar we nooit eerder waren. De voorbije vier jaar hebben we vooral het midden en het Noordelijke deel van de baai verkend, dit wordt dus totaal nieuw. De weersvoorspelling ziet er vrij goed uit: zon - maar minder wind dan vandaag, temperatuur rond vijftien graden. Florida is het nog niet, maar elke dag een stukje zuidelijker en - laten we hopen - elke dag een stukje warmer.